Łódzki Dom Kultury

Fotografie

To
było kilka lat po śmierci Mojej Babci. Jej Przyjaciółka była już
bardzo chora. Wiedziała, że umiera. Zaprosiła do siebie moją
Siostrę i mnie. W jej mieszkaniu, które dobrze znałyśmy – tyle
razy bywałyśmy tu z Babcią – opowiedziała nam historię. Ich
historię. Ich herstorię. Dwóch zakochanych w sobie przyjaciółek,
które z miasta do miasta przeprowadzały się jedna za drugą, by
mieszkać blisko siebie i razem prowadzić swoje dwa domy, opiekować
swoimi dwiema pełnymi rodzinami. Każda z nich miała męża i
dwójkę dzieci. Gdy zaczęłam szperać po bibliotekach i starych
kredensach znajomych, znalazłam mnóstwo podobnych historii. Każda
z nich była jedyna w swoim rodzaju, ale wszystkie je łączyła
wspólnota kobiet. Bo właściwie, czy nie było trochę tak, że
kobiety od dawna mogły liczyć głównie na siebie? Sielankowy obraz
damsko-męskiej rodziny to w sensie praktycznym twór rewolucji lat
60-tych XX wieku. Do dziś zresztą nie zawsze się sprawdza…

Gdy
oglądam stare rodzinne fotografie, tych kobiecych historii w nich
nie ma. Są niewidoczne. W „Alternatywnych historiach” pytam o
to, co ukryte, o antyhistorię, o niewidzialne związki kobiet. Chcę
je wydobyć na światło dzienne. Wydobyć światłem obrazu. Tworzę
więc nowe narracje w warstwie pamiątek, dokumentów. Razem z
modelkami szukamy starych rodzinnych pozowanych zdjęć i przerabiamy
je na zdjęcia czysto żeńskie. Fotografuję autentyczne pary, grupy
dziewczyn, które wiodą wspólne życie (siostry, przyjaciółki,
kochanki, żony, córki i matki). W pewnym sensie odgrywamy historię
na nowo. W pewnym sensie zmyślamy, ale tak właściwie to
przywołujemy pamięć naszych prababć, babć, ciotek, mam i naszą
własną. Tę pamięć, której nie ma w oficjalnej rejestracji.

Tylko
co jest tu „autentyczne”? To właśnie moje przewrotne pytanie o
„prawdę” obrazu, prawdziwość dokumentacji, autentyczność
oficjalnej historii i istotę fotografii jako medium

Instalacja
– wehikuł herstorii

Najważniejszy
w tych działaniach jest teatr/performance – przebieranki.
Odgrywanie historii. Każdy przychodzi do galerii ze swoimi
historiami. I ze zwykle wcześniej nieuświadamianą potrzebą, by
„coś z nimi zrobić”. Instalacja to pokój – teatr od
niechcenia będący gdzieś w przestrzeni galerii, niczym teatr
-świat z dziecięcych wyobrażeń, który jest niezwykły i zwykły
zarazem. W tej przestrzeni są różne zebrane przez artystkę
rekwizyty, stroje, przedmioty, światła. To przestrzeń, która
zachęca do interakcji, a zarazem daje możliwość osobistego
kontaktu z własną rodzinną herstorią lub po prostu ze sobą.
Można w niej wziąć udział w tym swoistym seansie. Jego efektem
mogą być zdjęcia. Kolejne fotografie kolejnych alternatywnych
historii, które staną się częścią wystawy lub rekwizytem –
pamiątką dla uczestnika/czki seansu.

Patrycja
Dołowy urodziła
się w Bostonie w 1978 roku. Mieszka w Warszawie, fotografię
artystyczną studiowała we Wrocławiu. Tworzy subiektywną
fotografię inscenizowaną, używając klasycznych technik. Klisze
barwi, maluje, wydrapuje, gniecie. Swoje sesje nazywa seansami. Brała
udział w blisko 40 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i
zagranicą. Jej fotografie były publikowane w pismach artystycznych
i kulturalnych (m. in. Format, Tytuł Roboczy Otwarty Magazyn Sztuki,
Niezbędnik Kulturalny, Furia, Op.cit, Artmix, Rita Baum, Foto) oraz
w magazynach wielkonakładowych (m. in. Exclusiv, Gaga, Kobieta i
życie, Wysokie Obcasy, Przekrój). Jest doktorem nauk przyrodniczych
(2007), absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego (dyplom 2002) oraz
Akademii Fotografii Artystycznej Wrocławskich Szkół
Fotograficznych (wyróżniona praca dyplomowa pod kierunkiem dr
Piotra Komorowskiego, 2005).

Działa
społecznie, jest członkinią Rady Upowszechniania Nauki PAN,
wiceprezeską Fundacji MaMa, współpracuje z Centrum Kultury Jidysz
i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Laureatka Nagrody im. Karola
Sabatha 2011, stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa
Narodowego 2012.

Wystawa
czynna od wtorku do soboty w godz. 14-18 do dnia 18 kwietnia 2014

Fotografie

To
było kilka lat po śmierci Mojej Babci. Jej Przyjaciółka była już
bardzo chora. Wiedziała, że umiera. Zaprosiła do siebie moją
Siostrę i mnie. W jej mieszkaniu, które dobrze znałyśmy – tyle
razy bywałyśmy tu z Babcią – opowiedziała nam historię. Ich
historię. Ich herstorię. Dwóch zakochanych w sobie przyjaciółek,
które z miasta do miasta przeprowadzały się jedna za drugą, by
mieszkać blisko siebie i razem prowadzić swoje dwa domy, opiekować
swoimi dwiema pełnymi rodzinami. Każda z nich miała męża i
dwójkę dzieci. Gdy zaczęłam szperać po bibliotekach i starych
kredensach znajomych, znalazłam mnóstwo podobnych historii. Każda
z nich była jedyna w swoim rodzaju, ale wszystkie je łączyła
wspólnota kobiet. Bo właściwie, czy nie było trochę tak, że
kobiety od dawna mogły liczyć głównie na siebie? Sielankowy obraz
damsko-męskiej rodziny to w sensie praktycznym twór rewolucji lat
60-tych XX wieku. Do dziś zresztą nie zawsze się sprawdza…

Gdy
oglądam stare rodzinne fotografie, tych kobiecych historii w nich
nie ma. Są niewidoczne. W „Alternatywnych historiach” pytam o
to, co ukryte, o antyhistorię, o niewidzialne związki kobiet. Chcę
je wydobyć na światło dzienne. Wydobyć światłem obrazu. Tworzę
więc nowe narracje w warstwie pamiątek, dokumentów. Razem z
modelkami szukamy starych rodzinnych pozowanych zdjęć i przerabiamy
je na zdjęcia czysto żeńskie. Fotografuję autentyczne pary, grupy
dziewczyn, które wiodą wspólne życie (siostry, przyjaciółki,
kochanki, żony, córki i matki). W pewnym sensie odgrywamy historię
na nowo. W pewnym sensie zmyślamy, ale tak właściwie to
przywołujemy pamięć naszych prababć, babć, ciotek, mam i naszą
własną. Tę pamięć, której nie ma w oficjalnej rejestracji.

Tylko
co jest tu „autentyczne”? To właśnie moje przewrotne pytanie o
„prawdę” obrazu, prawdziwość dokumentacji, autentyczność
oficjalnej historii i istotę fotografii jako medium

Instalacja
– wehikuł herstorii

Najważniejszy
w tych działaniach jest teatr/performance – przebieranki.
Odgrywanie historii. Każdy przychodzi do galerii ze swoimi
historiami. I ze zwykle wcześniej nieuświadamianą potrzebą, by
„coś z nimi zrobić”. Instalacja to pokój – teatr od
niechcenia będący gdzieś w przestrzeni galerii, niczym teatr
-świat z dziecięcych wyobrażeń, który jest niezwykły i zwykły
zarazem. W tej przestrzeni są różne zebrane przez artystkę
rekwizyty, stroje, przedmioty, światła. To przestrzeń, która
zachęca do interakcji, a zarazem daje możliwość osobistego
kontaktu z własną rodzinną herstorią lub po prostu ze sobą.
Można w niej wziąć udział w tym swoistym seansie. Jego efektem
mogą być zdjęcia. Kolejne fotografie kolejnych alternatywnych
historii, które staną się częścią wystawy lub rekwizytem –
pamiątką dla uczestnika/czki seansu.

Patrycja
Dołowy urodziła
się w Bostonie w 1978 roku. Mieszka w Warszawie, fotografię
artystyczną studiowała we Wrocławiu. Tworzy subiektywną
fotografię inscenizowaną, używając klasycznych technik. Klisze
barwi, maluje, wydrapuje, gniecie. Swoje sesje nazywa seansami. Brała
udział w blisko 40 wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i
zagranicą. Jej fotografie były publikowane w pismach artystycznych
i kulturalnych (m. in. Format, Tytuł Roboczy Otwarty Magazyn Sztuki,
Niezbędnik Kulturalny, Furia, Op.cit, Artmix, Rita Baum, Foto) oraz
w magazynach wielkonakładowych (m. in. Exclusiv, Gaga, Kobieta i
życie, Wysokie Obcasy, Przekrój). Jest doktorem nauk przyrodniczych
(2007), absolwentką Uniwersytetu Warszawskiego (dyplom 2002) oraz
Akademii Fotografii Artystycznej Wrocławskich Szkół
Fotograficznych (wyróżniona praca dyplomowa pod kierunkiem dr
Piotra Komorowskiego, 2005).

Działa
społecznie, jest członkinią Rady Upowszechniania Nauki PAN,
wiceprezeską Fundacji MaMa, współpracuje z Centrum Kultury Jidysz
i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Laureatka Nagrody im. Karola
Sabatha 2011, stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa
Narodowego 2012.

Wystawa
czynna od wtorku do soboty w godz. 14-18 do dnia 18 kwietnia 2014