W sobotę 19 pażdziernika wieluńska
publiczność miała okazję, w ramach 36. Łódzkich Spotkań
Teatralnych – teatralnego festiwalu festiwali, obejrzeć „Iluzje”
Iwana Wyrypajewa w wykonaniu Teatru California z Łodzi. Jak pisze
reżyser spektaklu „tekst Wyrypajewa to sztuka o iluzjach. Iluzji
miłości, której bohaterowie szukają przez całe swoje życie, i
która próbują zdefiniować. Iluzji teatralnej, tej pomiędzy
widzem i aktorem, kiedy zaciera się granica między tym, co
rzeczywiste a tym, co wykreowane. Wreszcie jest to sztuka o szukaniu
odpowiedzi czym jest miłość?”
I paradoksalnie siła tego spektaklu
tkwi nie w tekście Wyrypajewa, ale w sposobie opowiadania historii
osiemdziesięciolatków przez dwudziestolatków, którzy tę historie
opowiadają. A jest to opowieść fascynująca, pozbawiona tanich
teatralnych chwytów i udawania. Chwilami zabawna, chwilami
wzruszająca, zatrzymująca uwagę i zmuszająca do zadawania pytań
nie tylko o istotę samej miłości, ale przede wszystkim o jej
uniwersalny wymiar. Młodzi aktorzy nie próbują na scenie udawać
osiemdziesięciolatków. Co prawda grani przez nich bohaterowie są
starszymi ludźmi, ale ich miłość zaczęła się kiedy mieli po
dwadzieścia parę lat i właśnie ten magiczny moment, sam początek
ich uczuć, jest punktem wyjścia, konstrukcją, na której opiera
się spektakl. To rodząca się miłość, fascynacja, pożądanie i
początek obu związków są powodem do snucia całej opowieści. I
choć spektakl zaczyna się od śmierci jednej z bohaterek i jej
rozmowy z mężem to wspomnienia obojga małżonków zabierają nas,
widzów, w podróż w czasie. I w opowiadanej historii i na scenie
widzimy młodych, zakochanych w sobie ludzi. Ich relacja jako
osiemdziesięciolatków jest dzięki temu zabiegowi pełna prawdy i
szlachetnej prostoty. Świetną pointą dla „Iluzji” była
pospektaklowa rozmowa, w której młodzi artyści opowiadali o swojej
indywidualnej drodze w budowaniu roli, o próbie zmierzenia się z
niełatwym tekstem Wyrypajewa, który stał się powodem do mówienia
własnym głosem, własnych sprawach i na własną odpowiedzialność.
Joanna Pyziak
W sobotę 19 pażdziernika wieluńska
publiczność miała okazję, w ramach 36. Łódzkich Spotkań
Teatralnych – teatralnego festiwalu festiwali, obejrzeć „Iluzje”
Iwana Wyrypajewa w wykonaniu Teatru California z Łodzi. Jak pisze
reżyser spektaklu „tekst Wyrypajewa to sztuka o iluzjach. Iluzji
miłości, której bohaterowie szukają przez całe swoje życie, i
która próbują zdefiniować. Iluzji teatralnej, tej pomiędzy
widzem i aktorem, kiedy zaciera się granica między tym, co
rzeczywiste a tym, co wykreowane. Wreszcie jest to sztuka o szukaniu
odpowiedzi czym jest miłość?”
I paradoksalnie siła tego spektaklu
tkwi nie w tekście Wyrypajewa, ale w sposobie opowiadania historii
osiemdziesięciolatków przez dwudziestolatków, którzy tę historie
opowiadają. A jest to opowieść fascynująca, pozbawiona tanich
teatralnych chwytów i udawania. Chwilami zabawna, chwilami
wzruszająca, zatrzymująca uwagę i zmuszająca do zadawania pytań
nie tylko o istotę samej miłości, ale przede wszystkim o jej
uniwersalny wymiar. Młodzi aktorzy nie próbują na scenie udawać
osiemdziesięciolatków. Co prawda grani przez nich bohaterowie są
starszymi ludźmi, ale ich miłość zaczęła się kiedy mieli po
dwadzieścia parę lat i właśnie ten magiczny moment, sam początek
ich uczuć, jest punktem wyjścia, konstrukcją, na której opiera
się spektakl. To rodząca się miłość, fascynacja, pożądanie i
początek obu związków są powodem do snucia całej opowieści. I
choć spektakl zaczyna się od śmierci jednej z bohaterek i jej
rozmowy z mężem to wspomnienia obojga małżonków zabierają nas,
widzów, w podróż w czasie. I w opowiadanej historii i na scenie
widzimy młodych, zakochanych w sobie ludzi. Ich relacja jako
osiemdziesięciolatków jest dzięki temu zabiegowi pełna prawdy i
szlachetnej prostoty. Świetną pointą dla „Iluzji” była
pospektaklowa rozmowa, w której młodzi artyści opowiadali o swojej
indywidualnej drodze w budowaniu roli, o próbie zmierzenia się z
niełatwym tekstem Wyrypajewa, który stał się powodem do mówienia
własnym głosem, własnych sprawach i na własną odpowiedzialność.
Joanna Pyziak