Łódzki Dom Kultury

Zapraszamy dyrektorów instytucji kultury oraz kapelmistrzów orkiestr dętych działających w strukturach lokalnych instytucji kultury w województwie łódzkim na spotkanie poświęcone nowemu projektowi wspierającemu rozwój orkiestr.

Łódzki Dom Kultury, w porozumieniu z Urzędem Marszałkowskim Województwa Łódzkiego, pracuje nad nowym wojewódzkim projektem kulturalnym skierowanym do orkiestr dętych działających przy instytucjach kultury w regionie. W ramach projektu planujemy działania służące rozwojowi artystycznemu zespołów, muzyków i kapelmistrzów, a także wzmacniające potencjał organizacyjny i promocyjny orkiestr. Chcemy, aby jego założenia odpowiadały na realne potrzeby środowiska, dlatego zależy nam na poznaniu Państwa doświadczeń, oczekiwań oraz propozycji działań.

Spotkanie odbędzie się 24 marca 2026 r. o godz. 11.00 w Łódzkim Domu Kultury (ul. Dowborczyków 18 w Łodzi).

Prosimy o potwierdzenie obecności do 19 marca 2026 r.

Koordynator projektu:
Rafał Songan – specjalista ds. muzycznych Łódzkiego Domu Kultury
tel. 797 326 173, e-mail: r.songan@ldk.lodz.pl
.

Fundacja Archeologia Fotografii i Galeria FF zapraszają w dniu 7 listopada 2014 na wernisaż wyjątkowej wystawy fotograficznej Piknik na skale. Fotografie Stefana Bursche.

Stefan
Bursche (1887–1940),
z zawodu inżynier, przez większość życia był związany z Łodzią
i Pabianicami, gdzie pracował w zakładach włókienniczych Geyera i
Krusche Endera. W życiu pozazawodowym Bursche był pasjonatem
wycieczek krajoznawczych, w których uczestniczył jako członek
Łódzkiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego i łódzkiego
oddziału Towarzystwa Tatrzańskiego. Prawdopodobnie w związku z tą
aktywnością rozwinął swoje zainteresowania fotograficzne.
Spuścizna Stefana Bursche, zawierająca ponad 800 negatywów (w tym
szklanych i celuloidowych) wykracza swoim charakterem poza zwykły
zbiór rodzinny – zarówno poprzez obszerność i tematykę, jak i
wartość historyczną i artystyczną. W zbiorze zachowały się
zdjęcia z okresu od ok. 1910 roku do lat 30. XX wieku.
Najliczniejsza i zarazem najwcześniejsza część zdjęć to
fotografie z wycieczek krajoznawczych. Jako fotograf – turysta
Bursche dokumentował przede wszystkim Tatry, ale także inne miejsca
w Polsce, gdzie jeździł wraz z innymi członkami towarzystw
krajoznawczych – jak Jurę Krakowsko-Częstochowską, czy
najbliższe mu województwo Łódzkie. Grupy kobiet w wytwornych
kapeluszach na górskich szlakach, ujęcia szczytów, czy wysmakowane
portrety – jak ten przedstawiający młodych, eleganckich mężczyzn
pozujących na skale, oczarowują nastrojowością, a często też
staranną kompozycją kadrów. Zbiór wczesnych zdjęć Bursche
dobrze wpisuje się w zjawisko powiązanej ze sobą popularyzacji
wycieczek krajoznawczych, czy szerzej pojmowanej aktywności
turystycznej, z upowszechnieniem fotografii jako ambitnego hobby. Na
zdjęciach widzimy zresztą też innych amatorów fotografów. Wśród
ujęć z wycieczek pojawia się też przyszła żona Stefana –
Zofia Kopczyńska, dzieląca jego krajoznawcze zainteresowania. Z
czasem, wraz z dwoma córkami Jadwigą i Marią, stanie się jedną z
ważniejszych bohaterek jego późniejszych zdjęć, które od połowy
lat 20-tych koncentrują się coraz bardziej na życiu rodzinnym.

Materiał
został opracowany dzięki współpracy Fundacji Archeologia
Fotografii z prawnukiem autora, Stefanem Gardawskim. Wystawa w
Galerii FF w Łodzi jest pierwszą szerszą prezentacją tego zbioru
i została dofinansowana przez Miasto Łódź.

 

Przed
wernisażem, o godzinie 15.30-17.30
odbędzie
się także spotkanie z serii „Odkurzamy
domowe archiwa”.
Zapraszamy wszystkie osoby chętne do pokazania swoich kolekcji na
konsultacje jak chronić własne zbiory fotograficzne.

Podczas
otwarcia wystawy, o godzinie 18.30
zapraszamy
także na
spotkanie z rodziną fotografa:
wnukiem Juliuszem i
prawnukiem Stefanem Gardawskim.

 

Wystawa
czynna od wtorku do soboty w godz. 14-18 do dnia 29 listopada 2014

    

 

 

 

Niezwykle
interesująca scenografia do złudzenia przypominająca misterną
pajęczynę pozwoliła młodym artystom stworzyć opowieść o dwójce
bohaterów – Miłce i Protazku, uwikłanych w sieć stereotypów,
kalk kulturowych i schematów społecznych. California
przedstawiła autorską wypowiedź sceniczną o kobiecie i
mężczyźnie, o dorastaniu i o niemożności porozumienia się.
Bohaterowie stają się niewolnikami własnych oczekiwań i
wyobrażeń, które nie pozwalają im nawiązać prawdziwej i
głębokiej więzi emocjonalnej. Żyją we wspólnej „piaskownicy”,
jednak jakby obok siebie, tylko czasami, na krótko się spotykając.
Na początku spektaklu postacie są stereotypową dziewczyną
(kobietą) i stereotypowym chłopcem (mężczyzną), którzy zostali
osadzeni w popkulturowej rzeczywistości. Jednak w trakcie spektaklu
bohaterowie dojrzewają emocjonalnie. Postacie Miłki i Protazka
stają się pełniejsze, jakby bardziej ludzkie. Powoli zaczyna
wyłaniać się prawdziwy dramat tej opowieści. To historia dwojga
ludzi, którzy nie potrafią znaleźć wspólnego języka, choć
każde z nich bardzo się stara. Ta bezsilność i nieumiejętność
wyjścia poza społeczny schemat, skazuje ich na samotność i
izolację… Mądre i zbudowane prostymi środkami scenicznymi
przedstawienie dało asumpt do burzliwej dyskusji, podczas Spotkania
z Artystami, które odbyło się po spektaklu.

I
choć „Ulica Krokodyli” to spektakl oparty na motywach
opowiadania Bruno Schulza pod tym samym tytułem, znalazły się w
nim odniesienia do innych, znanych z prozy Schulza motywów i
postaci, tworząc specyficzny kolaż. Teatr Józefa Markockiego
osadza opowieść w stylistyce opartej na plastyce ruchu, tworząc
ciąg żywych obrazów. Ruch staję się alternatywą dla słowa,
które niekiedy zbyt dosłowne, nie zostawia miejsca na metaforę.
Początek spektaklu jest spokojny, z wyraźnym, powtarzalnym rytmem w
jakim poruszają się poszczególne postacie. Ten zrytmizowany ruch
buduje i określa każdego z bohaterów. „Ulica Krokodyli”
rozpoczyna się od wejścia tajemniczego mężczyzny, niosącego
lampę kolejową. Słabe światło przemieszcza się wraz z postacią,
wyławiając z mroku kolejne elementy scenografii. Widzimy łóżko z
wiszącą na stelażu klatką, stół, krzesła i niezwykłe okno
(lustro?). Ta postać symbolizująca Czas zdaje się powoływać do
życia pozostałych bohaterów i inicjować ciąg dalszych zdarzeń.
Oczom widzów ukazuje się scena z życia rodzinnego. Pojawia się
stara, schorowana matka, poruszająca się charakterystycznym
kuśtykającym krokiem, spod zmiętej, brudnej pościeli wyłania się
chory, żyjący we wnętrzu własnej głowy ojciec, dalej główny
bohater – słaby, wylękniony i stłamszony przez rodzinę i
wreszcie Adela – symbol dominujące kobiecej energii seksualnej. W
kolejnej scenie pojawia się manekin, będący, według Schulza,
alegorią współczesnego człowieka. Po pierwszej, toczącej się
sennie, scenie tempo spektaklu staje się szybsze, bardziej
dynamiczne. Z rodzinnego domu przenosimy się do zakładu
krawieckiego, by w chwilę później obserwować hałaśliwą i mocno
przerysowaną scenę inicjacji seksualnej głównego bohatera.
Czerwone łóżko staje się pułapką bez wyjścia. Z jednej strony
czyha ubrana w czerń femme fatale, z drugiej delikatna, eteryczna
kobieta. Cała trójka, jakby za sprawą diabelskich sztuczek,
zaczyna wykonywać zautomatyzowany erotyczny taniec a piękna
oniryczna scena zmienia się w senny koszmar. Ta scena jest
odzwierciedleniem obsesji samego Schulza, fantazji na temat dominy,
tłamszącej mężczyznę. W sposobie budowania kobiecych postaci
widać wyraźnie inspiracje teatrem Tadeusza Kantora. I podobnie jak
u Kantora „Ulica
Krokodyli” Teatru Formy, nie ma klasycznej fabuły. W zasadzie jest
to ciąg udramatyzowanych ruchomych obrazów, wizji sceniczno –
plastyczno-muzycznych, płynnie zmieniających się scen. Tworzą
niezwykły plastyczny świat, w którym wspomnienia z dzieciństwa,
te zaś mieszają się tu z uniwersalnymi symbolami, subtelnymi
metaforami i chwilami natrętną dosłownością… Po spektaklu
odbyła się dyskusja „Kontynuatorzy i aroganci” oraz Spotkanie z
Artystami.     

Efekty pracy mistrzów z regionu łowickiego i ich uczniów pokazane będą na wystawie w Galerii Nowej Łódzkiego Domu Kultury. Są to niepowtarzalne wyroby, będące świadectwem umiejętności i kreatywności ich autorów, którzy wykonanym przez siebie wyrobom nadali indywidualny charakter.
Na ekspozycji znajdziemy elementy ubioru: kaftany, kamizelki, torebki, kosmetyczki czy biżuteria, kolczyki i bransoletki. Każdy z tych wyrobów wykorzystuje technikę i kompozycje odzwierciedlająca estetykę ich twórców. Druga grupa to wyroby dla domu takie jak obrusy, bieżniki, zasłonki, poduszki, w których wykorzystane łowickie wzornictwo znalazło przełożenie na nowe formy – zastosowaniu we współczesnych wnętrzach.
Wśród prac na wystawie pojawią się również oryginalne pamiątki, wzorniki, obrazki, które pozostaną zawsze w pamięci jako nośniki tradycji. Oprócz form użytkowych haft łowicki stał się inspiracją również dla twórczości artystycznej.

Wystawa czynna do 22 listopada br.

Serdecznie zapraszamy.

Niezwykle gorąco został przyjęty przez publiczność występ uniwersyteckiego zespołu Paudan Suara Mahasiswa Universitas Hasanuddin Makassar z Indonezji, który się odbył 26 października w sali widowiskowej Gminnego Ośrodka Kultury w Widawie. Młodzi artyści imponowali żywiołowością – oryginalną  muzyką, znakomitym śpiewem oraz interesującą prezentacją narodowych tańców. Było to atrakcyjne widowisko, które na długo pozostanie w pamięci widzów.

Dzień wcześniej, 25 października, w Skierniewicach  w nieco innej formule odbył się koncert z udziałem Academic choir of Velenje ze Słowenii  i VEF Culture Palace mixed choir Dzīne z Łotwy. Chóry prezentowały muzykę klasyczną oraz narodową. Imponowały doskonałym brzmieniem, które dodatkowo wzmacniała doskonała akustyka Kościoła Miłosierdzia Bożego na Zadębiu w Skierniewicach, w którym odbył się koncert.

Obydwa te wydarzenia były zapowiedzią XVII Łódzkiego Festiwalu Chóralnego CANTIO LODZIENSIS, który odbędzie się w dniach 15 -16 listopada w Łódzkim Domu Kultury.

Niezwykle
gorąco został przyjęty przez publiczność występ
uniwersyteckiego zespołu PADUAN
SUARA MAHASISWA UNIVERSITAS HASANUDDIN MAKASSAR z Indonezji,
który się odbył w dniu 26 X 14r. w sali widowiskowej GOK w
Widawie. Młodzi artyści imponowali żywiołowością – oryginalną
muzyką, znakomitym śpiewem oraz interesującą prezentacją
narodowych tańców. Było to atrakcyjne widowisko, które na długo
pozostanie w pamięci widzów, którzy długimi brawami nagrodzili
indonezyjskich artystów.

Również
w dniu 25 X 14r. w Skierniewicach w nieco innej formule odbył się
koncert dwóch chórów zagranicznych VEF CULTURE PALACE MIXED
CHOIR – DZINE z
Łotwy i ACADEMIC
CHOIR OF VELENJE – ze
Słowenii.
Chóry prezentowały muzykę klasyczną oraz narodową. Imponowały szlachetnym brzmieniem, które dodatkowo wzmacniała doskonała
akustyka Kościoła Miłosierdzia Bożego na Zadębiu w
Skierniewicach, w którym odbył się koncert.

Od 1983 r., corocznie, odbywają się w Łódzkim Domu Kultury spotkania
twórczyń plastyki papierowej z dziećmi i młodzieżą. Twórczynie
reprezentują kilka regionów Polski środkowej: opoczyński, łowicki,
sieradzki, rawski. Pod ich opieką młode pokolenie wykonuje kwiaty z
bibuły, pająki, wycinanki, ozdoby choinkowe. Coraz częściej na warsztaty zgłaszają się też osoby dorosłe. Celem warsztatów
jest podtrzymywanie, a także popularyzacja tej zanikającej dziedziny
twórczości ludowej.

W tym roku spotkanie odbędzie się 8 listopada, w
godz. 10-14, w sali 6.

W czasie wiosenno-jesiennej edycji, która realizowana była pod hasłem „Poznaj małą łódzką ojczyznę” wszystkie działania merytoryczne projektu ukierunkowane były na stworzenie spektaklu teatralnego do wiersza Juliana Tuwima „Ptasie radio”. Autorami scenariuszy spektakli byli nauczyciele i animatorzy kultury z placówek partnerskich z terenu województwa łódzkiego (ośrodki z 42 gmin), a aktorami dzieci biorące udział w projekcie. Uczestnicy wzięli udział w warsztatach realizujących ideę recyklingu; celem zajęć jest wykonanie kostiumów, scenografii, aranżacji wnętrz do przedstawienia „Ptasie radio”.

Uczestnicy wzięli udział w sześciu typach warsztatów. Na tą edycję projektu składały się warsztaty z tkaniny i koronki, podczas których dzieci poznawały techniki wykonywania drobnych przedmiotów artystycznych z różnych rodzajów tkanin, koronek, tiulu, nici, włóczki, pasmanterii, itp., które zostały przeznaczone do wyrzucenia, a jednak w tym wypadku dano im „drugie życie”. Dzieci brały udział w zajęciach z projektowania ubiorów i elementów scenograficznych z surowców odzyskanych oraz ze scenografii ekologicznej inspirowanej architekturą biomorficzną. W przygotowaniu dekoracji do przedstawienia pomogła im również umiejętność filcowania wełny na mokro, podczas których powstawały wielobarwne kwiaty, a także warsztaty z odzyskiwania i produkcji papieru. W zgłębianiu tajników sztuki dzieciom pomagali pracownicy Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, Politechniki Łódzkiej oraz Centralnego Muzeum Włókiennictwa. Warsztaty odbywały się na terenie Łódzkiego Domu Kultury, Centralnego Muzeum Włókiennictwa, Politechniki Łódzkiej i Łódzkiego Domu Kultury.

Wręczono nagrody w czterech kategoriach:

SCENOGRAFIA EKOLOGICZNA:

I miejsce – Bolimów (powiat skierniewicki)

II miejsce – Lipce Reymontowskie (powiat skierniewicki)

III miejsce – Osjaków (powiat wieluński)

KOSTIUM DO SPEKTAKLU:

I miejsce – Mniszków (powiat opoczyński)

II miejsce – Dmosin (powiat brzeziński)

III miejsce – Bedlno (powiat kutnowski)

WYKONANIE I GRA AKTORSKA W SPEKTAKLU:

I miejsce – Aleksandrów (powiat piotrkowski)

II miejsce – Inowłódz (powiat tomaszowski)

III miejsce – Drużbice (powiat bełchatowski)

SCENARIUSZ SPEKTAKLU:

Zwycięzcom gratulujemy! Dziękujemy za udział partnerom z 42 gmin.

Poszukujemy koordynatorów projektów kulturalnych przeznaczonych do realizacji przez ŁDK w 2015 roku. Nabór ma charakter otwarty. Może wziąć w nim udział każdy, kto posiada oryginalny pomysł na przedsięwzięcie kulturalne adresowane do mieszkańców województwa łódzkiego. Zasięg projektu dowolny: lokalny, regionalny, ogólnopolski lub międzynarodowy.

Osoby, których projekty zostaną przyjęte do realizacji, będą zatrudnione w ŁDK na umowę kontraktową na czas trwania realizacji i rozliczenia projektu. ŁDK bierze pod uwagę możliwość zatrudnienia na stałe wybranych koordynatorów projektów (w postaci umowy o pracę).

Rozmowy z kandydatami odbędą się w dniach: 5-6 listopada br. w siedzibie Łódzkiego Domu Kultury, ul. Traugutta 18, Łódź, pok. 218.

Wszyscy zainteresowani wzięciem udziału w naborze proszeni są o wcześniejsze zgłoszenie mailowe na adres: lewkowski@ldk.lodz.pl w celu ustalenia godziny spotkania.

Ewentualne pytania prosimy kierować na adres: lewkowski@ldk.lodz.pl.

18 października, w ramach 37. Łódzkich Spotkań Teatralnych, w Wieluńskim Domu Kultury wystąpił Teatr California ze spektaklem „Piaskownica”. Tekst Michała Walczaka pod tym samym tytułem uwodzi pozorną prostotą, która dla wielu twórców – amatorów i profesjonalistów – okazała się zwodniczą pułapką. California podjęła zatem niełatwą próbę zmierzenia się z „Piaskownicą” Walczaka i stworzyła własną, autorską wypowiedź sceniczną. W trakcie spektaklu widzowie stają się świadkami pierwszego spotkania Miłki i Protazka, obserwują dorastanie bohaterów , poznają prywatny i intymny świat każdego z nich. Od pierwszej sceny postacie budowane są w oparciu o schematy i stereotypy dotyczące postrzegania kobiet i mężczyzn, ich wzajemnych relacji, zachowań i społecznych oczekiwań. I tak, mężczyźni są niedojrzali emocjonalnie, skupieni na sobie, agresywni i władczy, kobiety zaś płaczliwe, egzaltowane, chowające się za swoimi lalkami, sukienkami i kosmetykami. Te stereotypowo zbudowane postacie twórcy osadzili w świecie popkultury i wydawać by się mogło, że będzie to kolejna, jakże dosłowna, próba realizacji „Piaskownicy”, gdzie  opowiada się o kobiecie i mężczyźnie oraz o braku komunikacji między nimi. Na szczęście California poszła dalej. Nagle w spektaklu coś się załamuje, bohaterowie stają się niejednoznaczni. Nie potrafimy odpowiedzieć na pytanie czy to dorośli grający dzieci czy młodzi ludzie grający dorosłych, którzy udają dzieci… Postacie łamią stereotypy, w sposób celowy i zaplanowany przekraczają schematy… Protazek maluje się kosmetykami Miłki, ona zaś bawi się mieczem świetlnym, bohaterowie wychodzą ze swoich światów, by po chwili do nich wrócić. To przenikanie tworzy na oczach widzów zupełnie nową jakość. Miłka i Protazek przestają być wyłącznie kobietą i mężczyzną. Są po prostu ludźmi, którzy nie potrafią się porozumieć, skazanymi na samotność i izolację… Atutem spektaklu są niewątpliwie dobre aktorstwo i ciekawe rozwiązania inscenizacyjne. Nie ma w tym spektaklu męczącej dosłowności, są za to proste rozwiązania scenograficzne, które pozwalają widzom dostrzec głębszy kontekst tej opowieści. Tradycyjnie już, po spektaklu odbyło się Spotkanie z Artystami.

Następnego dnia, na „Ucztę” zaprosiła widzów poznańska grupa Usta Usta Republika. Publiczność trafia do niezwykłej restauracji. Przy ogromnym stole siedzi dwóch kucharzy. Są porozbierani do pasa, a na ich ciałach, czarnym markerem, zaznaczono boczek, pierś, i karkówkę. Oprawiają mięso i sami są mięsem…W „Uczcie” jedzący nie mogąc zaspokoić uczucia głodu sami stają się pokarmem. I nie tylko o głód w znaczeniu dosłownym tu chodzi, bowiem twórcy ośmieszają ciągle rosnącą potrzebę „więcej i więcej”, pragnienie niekończącej się konsumpcji, metaforyczne pożeranie jednych ludzi przez drugich. W procesie, jednostka, poddawana ciągłej ocenie staje się albo sztuką mięsa, albo składem części zamiennych.  Spektakl, choć pełen dowcipnych i zabawnych dialogów, prowadzi widza przez groteskowy świat niezaspokojonej potrzeby posiadania – przez rzeczywistość, gdzie prawem silniejszego, bogatszego, mającego władzę pochłania się słabszych. To słodko-gorzka opowieść o dzisiejszym świecie, opowieść, która zmusza do refleksji nad ludzką chciwością, potrzebą władzy, dominacji i chęci posiadania. Stwierdzenie, iż „apetyt rośnie w miarę jedzenie” jest kluczowe w tym spektaklu a jego twórcy opowiadają o głodzie, który jest siłą napędową dzisiejszego świata. O głodzie uczuć i emocji, o głodzie bycia lepszym, piękniejszym i bogatszym. To rzeczywistość napędzana niezaspokojonym apetytem ciała i umysłu. W „Uczcie” Teatru Usta Usta Republiki trudno doszukać się skojarzeń z filozoficzną platońską ucztą, to raczej prowadzące ku śmierci „Wielkie żarcie” Felliniego… Po spektaklu odbyła się dyskusja z cyklu „Kontynuatorzy i aroganci” oraz Spotkanie z Artystami.

Związek otwarty to chyba najbardziej znana sztuka
napisana włoskiego satyryka, reżysera i dramatopisarza, laureata Nagrody Nobla –
Dario Fo. Dla Stowarzyszenia TeArt przedstawienie wyreżyserował Bartłomiej Nowosielski. Występują: Ewelina Kudeń i Daniel Misiewicz.
Spektakl miał premierę w sylwestrową noc 2012/2013 w Arterionie. Mimo
dobrych recenzji grany był zaledwie kilka razy. Teraz powraca na
kameralnej scenie na trzecim piętrze Łódzkiego Domu Kultury. 

Bilety w cenie 20 złotych można kupować w recepcji ŁDK lub przed spektaklem.

W ramach XVII Łódzkiego Festiwalu Chóralnego – Cantio Lodziensis 25 października o godz. 18.30 w Kościele Miłosierdzia Bożego (ul. św. Faustyny Kowalskiej) w Skierniewicach odbędzie się koncert popularyzujący chóralistykę z udziałem Academic choir of Velenje ze Słowenii (dyrygent: Danica Pirečnik) i VEF Culture Palace mixed choir Dzīne z Łotwy (dyrygent: Aivars Gailis). A 26 października o godz. 17.00 na scenie Gminnego Ośrodka Kultury w Widawie (ul. A. Mickiewicza 3) wystąpi: Paduan Suara Mahasiswa Universitas Hasanuddin Makassar z Indonezji (dyrygent: Anshari Sanusi).

Na wszystkie koncerty odbywające się w ramach Festiwalu wstęp jest wolny.

XVII Łódzki Festiwal Chóralny – Cantio Lodziensis
Chóralny śpiew rozbrzmiewać będzie w Łódzkim Domu Kultury podczas odbywającego się w dniach 15 – 16 listopada XVII Łódzkiego Festiwalu Chóralnego Cantio Lodziensis, bowiem 28 chórów i zespołów wokalnych z całej Polski, rywalizować będzie w ośmiu odrębnych kategoriach. Festiwal posiada formułę konkursową i jest jedną z największych krajowych imprez chóralnych, która od lat cieszy się dużym prestiżem. Na scenie tegorocznego festiwalu pojawi się około 1000 chórzystów, a ich programy oceniać pięcioosobowe jury, w którym zasiądą profesorowie Akademii Muzycznych z Łodzi, Bydgoszczy, Szczecina. Do Łodzi przyjadą chóry i zespoły wokalne m.in. z Warszawy, Poznania, Gdańska, Rzeszowa, Wrocławia, Mielca. Nasz region reprezentować będą chóry młodzieżowe, akademickie oraz stowarzyszenia śpiewacze z Łodzi, Wielunia, Aleksandrowa Łódzkiego. Atrakcyjność festiwalu wynika z różnorodności występujących chórów, biorąc pod uwagę wiek wykonawców, stylistykę, prezentowany repertuar oraz poziom artystyczny. Z satysfakcją warto również wspomnieć, że Cantio Lodziensis jest tym festiwalem gdzie występujące chóry prezentują również prawykonania utworów współczesnych łódzkich kompozytorów. Festiwal stanowi doskonałą okazję do poznawania bogatej literatury chóralnej polskiej i zagranicznej obejmującej zarówno utwory dawnych mistrzów jak i kompozycje współczesne. Staramy się, aby Łódzki Festiwal był świętem chóralistyki dla melomanów, chórów oraz ich dyrygentów mogących zaprezentować swoje osiągnięcia artystyczne. Dodatkową atrakcją tegorocznego festiwalu będzie występ chóru kameralnego ze Lwowa w wykonaniu którego usłyszymy pieśni cerkiewne.

W ramach festiwalu w kilku miejscowościach naszego województwa organizowane będą również koncerty popularyzujące chóralistykę z udziałem chórów zagranicznych.

Pierwsze z nich odbędą się Skierniewicach i Widawie. 

I KONCERT
25 października /sobota/ 2014 r., godz. 18.30, Kościół Miłosierdzia Bożego ul. św. Faustyny Kowalskiej 1 w Skierniewicach

Wystąpią:

ACADEMIC CHOIR OF VELENJE /SŁOWENIA/
dyrygent: Danica Pirečnik

Chór powstał w1999 roku, a jego dyrygentem i kierownikiem artystycznym jest prof. Danica Pirecnik. W składzie zespołu są studenci oraz pracownicy naukowi z Doliny Salek. Chór jest bardzo aktywny koncertowo, prezentując wysoki poziom artystyczny. Występował na festiwalach zagranicznych zdobywając nagrody m. in. w Serbii, Grecji, Bułgarii, Czechach, Włoszech oraz na Węgrzech. Chór posiada wydany w 2009 r. album płytowy zawierający muzykę sakralną. W 2010 r. nagrał płytę CD zawierającą muzykę folk oraz współczesne kompozycje. W 2011 r. uczestniczył w muzycznym projekcie jakim był koncert z orkiestrą i wykonanie VIII symfonii Gustawa Mahlera.

VEF CULTURE PALACE MIXED CHOIR – DZINE /ŁOTWA/
dyrygent – Aivars Gailis

Chór mieszany działający w Rydze. Członkami chóru jest młodzież oraz osoby dorosłe. Chór jest bardzo aktywny artystyczne na terenie Łotwy uczestnicząc w wielu imprezach. Jego repertuar obejmuje muzykę chóralną kompozytorów europejskich, kultywuje pieśni narodowe

II KONCERT
26 października /niedziela/ 2014 r., godz. 17.00, Gminny Ośrodek Kultury ul. A. Mickiewicza 3 w Widawie

Wystąpi:

PADUAN SUARA MAHASISWA UNIVERSITAS HASANUDDIN MAKASSAR /INDONEZJA/
Dyrygent – Anshari Sanusi

Chór uniwersytecki powstał w 1970 r. i działa w mieście Makassar w Indonezji. Jego dyrygentem jest Anshari Sanusi – młody, utalentowany muzyk. Chór jest bardzo aktywny artystycznie odbywając wiele koncertów. Prezentuje rozległy i atrakcyjny repertuar, który uwzględnia znane kompozycje klasyczne, jak również oryginalne utwory nawiązujące do rodzimej kultury indonezyjskiej. Zespół koncertował na Świecie biorąc udział w festiwalach międzynarodowych. Ma na swym koncie wiele sukcesów, czego dowodem są liczne nagrody, mi. in. : Srebrny dyplom na festiwalu Xiamen /Chiny/ – 2006 r, Złoty medal na festiwalu w Dżakarcie /Indonezja/ – 2007 r, Złoty medal na festiwalu w Graz / Austria/ -2008 r., Grand Prix na festiwalu w Gyeongnam /Korea/- 2009 r., Złoty medal na festiwalu Reno-Tahoe Nevada /USA/ – 2011 r., Złoty Medal na festiwalu w Londynie /Anglia/ – 2011 r. Chór w Polsce koncertuje po raz pierwszy.

Przemysław Hachorkiewicz
Przewodniczący Rady Artystycznej
Łódzkiego Festiwalu Chóralnego – Cantio Lodziensis

Jury
po obejrzeniu 114 prac plastycznych zgłoszonych do konkursu przez 66
autorów postanowiło przyznać następujące wyróżnienia i
nagrody:

I Wyróżnienie Honorowe, pamiątkowy dyplom
otrzymuje:
ANNA ULCZOK z Rudy Śląskiej, Godło: CHRYZANTEMY, za
pracę: „Wesoły deszczyk”

II Wyróżnienie Honorowe,
pamiątkowy dyplom otrzymuje:
MACIEJ TUMANOWICZ ze Szczecina,
godło: 890819,za prace: „Czemu zgubiłam korale”, „Herbatka”,
„Już kąpiesz się nie dla mnie”

·III Wyróżnienie
Honorowe, pamiątkowy dyplom otrzymuje:
ANNA ZIĘBIŃSKA z
Krotoszyna, godło: znak graficzny za pracę: „Dama z
portretu”

·IV Wyróżnienie Honorowe, pamiątkowy dyplom
otrzymuje:
MAGDALENA SZCZEŚNIAK z Zespołu Szkół Plastycznych w
Dąbrowie Górniczej, godła: Madryt, Montreal za prace: „Dumka
Kirkora” i „Bo we mnie jest sex”

I Wyróżnienie, i
nagrodę pieniężną w wysokości 500 zł brutto otrzymuje:
ANNA
KOKOCZKA z Warszawy, godło: Brak za pracę: „Garden party”

·II
Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w wysokości 500 zł brutto
otrzymuje:
MONIKA SZYMCZYK z Poniatowej, godło: 7974797 za prace:
„Herbatka”, „Pani Monika”, „Już kąpiesz się nie dla
mnie”

·III Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w
wysokości 500 zł brutto otrzymuje:
DOMINIKA CIERPLIKOWSKA z
Sieradza, godło: ROSA za pracę: „Herbatka”

·IV
Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w wysokości 500 zł brutto
otrzymuje:
AGATA LĘDŹWA z Zespołu Szkół Plastycznych w
Dąbrowie Górniczej, godło: AGAPE za pracę: „Już czas na
sen”

·V Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w wysokości
500 zł brutto
otrzymuje:

MAGDALENA
WOSIK ze Smolca, godło: GRAFIKA za prace: „Biżuteria”

·III
miejsce i nagrodę pieniężną w wysokości 1500 zł brutto
otrzymuje:
MONIKA SOJKA z Tychów, godło: 233402 za prace: „Idę
cienistą stroną ulicy” , „Weltschmerz”

·II miejsce i
nagrodę pieniężną w wysokości 2000 zł brutto
otrzymuje:

IZABELA KOWALSKA WIECZOREK z Torunia, godło: BELA
za prace: „Mężczyzna jesienny” i „Wesoły deszczyk”

·I
miejsce i nagrodę pieniężną w wysokości 3000 zł brutto
otrzymuje:
AGNIESZKA SOZAŃSKA z Głubczyc, godło: BUBA za prace:
„Upiorny twist” i „Ballada z trupem”

Wszystkim
laureatom serdecznie gratulujemy!
Wydarzenie jest współfinansowane
przez Łódzki Dom Kultury, instytucję
kultury samorządu
łódzkiego.

Jury
po obejrzeniu 114 prac plastycznych zgłoszonych do konkursu przez 66
autorów postanowiło przyznać następujące wyróżnienia i
nagrody:

I Wyróżnienie Honorowe, pamiątkowy dyplom
otrzymuje:
ANNA ULCZOK z Rudy Śląskiej, Godło: CHRYZANTEMY, za
pracę: „Wesoły deszczyk”

II Wyróżnienie Honorowe,
pamiątkowy dyplom otrzymuje:
MACIEJ TUMANOWICZ ze Szczecina,
godło: 890819,za prace: „Czemu zgubiłam korale”, „Herbatka”,
„Już kąpiesz się nie dla mnie”

·III Wyróżnienie
Honorowe, pamiątkowy dyplom otrzymuje:
ANNA ZIĘBIŃSKA z
Krotoszyna, godło: znak graficzny za pracę: „Dama z
portretu”

·IV Wyróżnienie Honorowe, pamiątkowy dyplom
otrzymuje:
MAGDALENA SZCZEŚNIAK z Zespołu Szkół Plastycznych w
Dąbrowie Górniczej, godła: Madryt, Montreal za prace: „Dumka
Kirkora” i „Bo we mnie jest sex”

I Wyróżnienie, i
nagrodę pieniężną w wysokości 500 zł brutto otrzymuje:
ANNA
KOKOCZKA z Warszawy, godło: Brak za pracę: „Garden party”

·II
Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w wysokości 500 zł brutto
otrzymuje:
MONIKA SZYMCZYK z Poniatowej, godło: 7974797 za prace:
„Herbatka”, „Pani Monika”, „Już kąpiesz się nie dla
mnie”

·III Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w
wysokości 500 zł brutto otrzymuje:
DOMINIKA CIERPLIKOWSKA z
Sieradza, godło: ROSA za pracę: „Herbatka”

·IV
Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w wysokości 500 zł brutto
otrzymuje:
AGATA LĘDŹWA z Zespołu Szkół Plastycznych w
Dąbrowie Górniczej, godło: AGAPE za pracę: „Już czas na
sen”

·V Wyróżnienie, i nagrodę pieniężną w wysokości
500 zł brutto
otrzymuje:

MAGDALENA
WOSIK ze Smolca, godło: GRAFIKA za prace: „Biżuteria”

·III
miejsce i nagrodę pieniężną w wysokości 1500 zł brutto
otrzymuje:
MONIKA SOJKA z Tychów, godło: 233402 za prace: „Idę
cienistą stroną ulicy” , „Weltschmerz”

·II miejsce i
nagrodę pieniężną w wysokości 2000 zł brutto
otrzymuje:

IZABELA KOWALSKA WIECZOREK z Torunia, godło: BELA
za prace: „Mężczyzna jesienny” i „Wesoły deszczyk”

·I
miejsce i nagrodę pieniężną w wysokości 3000 zł brutto
otrzymuje:
AGNIESZKA SOZAŃSKA z Głubczyc, godło: BUBA za prace:
„Upiorny twist” i „Ballada z trupem”

Wszystkim
laureatom serdecznie gratulujemy!
Wydarzenie jest współfinansowane
przez Łódzki Dom Kultury, instytucję
kultury samorządu
łódzkiego.